In mijn hoofd ben ik nog steeds de Petra van toen ik binnenkwam
Veertig jaar in dienst. Dat zegt iets over een organisatie, maar misschien nog wel meer over de mens die er al die jaren met hart en ziel heeft gewerkt. Petra Moonen is zo iemand. Trouw, betrokken en nooit bang om haar stem te laten horen. Ze heeft altijd met één doel voor ogen: goede zorg voor cliënten en een veilige basis voor collega’s.
Petra Moonen over 40 jaar werken bij Parnassia
“Ik ben een trouw iemand,” zegt Petra. “Zolang de mensen met wie ik werk het ook waard zijn.” Mijn beste jaren gaf ik aan Parnassia, zegt ze. “Het omgaan met collega’s en cliënten heeft me jong gehouden. Ik ben geen oude muts. In mijn hoofd ben ik nog steeds Petra van toen ik hier binnenkwam.”
Van Venray naar Den Haag
Petra’s zorgloopbaan begint in 1982 in Venray, waar ze haar opleiding volgt. Ze is 18, woont in Weert en rondt haar diploma af in februari 1986. En wordt ontslagen. Haar leer-werk-overeenkomst liep af en er was geen werk in Limburg. Ze solliciteert door het hele land en kan op meerdere plekken beginnen. Haar keuze valt op Den Haag, waar familie woont. “Ik heb hier mijn leven opgebouwd. Nooit spijt van gehad.”
Haar eerste werkplek is de acute opnameafdeling, waar ze meteen kennismaakt met de cultuur van toen. “Ik kreeg mijn eerste standje omdat ik een psychiater bij zijn voornaam aansprak. Dat was not done volgens de hoofdzuster Nel Snel. Wat een ouderwets gedoe, dacht ik, maar ik paste me aan. Dat doe ik nog steeds, als het moet.”
Als ik dingen zie die niet kloppen dan vind ik dat ik daar wat aan moet doen.
Moeilijke cliënten, duidelijke keuzes
Na de acute opname volgt Beukenoord, een zware afdeling met forensische observaties voor ondermeer justitie. In 1990 wordt Petra gevraagd om tijdelijk leiding te geven op de gesloten afdeling Boszicht. Ze is 26 en wil eigenlijk helemaal geen leidinggevende worden. “Ik wilde beter worden in mijn vak als verpleegkundige.” Toch gaat ze kijken en dat verandert alles. “Als ik dingen zie die niet kloppen dan vind ik dat ik daar wat aan moet doen. De collega’s probeerden de rust te handhaven door regels en streng te zijn. Op een open slaapzaal waren 6 bedden opgemaakt met een onrustband. [ redactie: dit is een stoffen band om onrustige cliënten te beschermen tegen zichzelf, danwel om de verpleging te beschermen tegen de cliënt.] Toen wist ik: hier moet iets gebeuren.”
“Ik houd van het vak. En ik houd van moeilijke cliënten, waar anderen van schrikken.
Juist zij verdienen de best mogelijke zorg.”
Dat is Petra ten voeten uit: vanuit inhoud, vanuit zorg, en altijd met oog voor menselijkheid. Zo is ze bijvoorbeeld betrokken bij de ontwikkeling van HAT-eenheden (Huisvesting Alleenstaanden en Tweepersoonshuishoudens), nieuwe woonvormen en de verdere ontwikkeling van de afdeling Langdurige Intensieve Behandeling, kortweg LIB. Wat haar drijft? “Dit is een doelgroep die zo vaak in de steek is gelaten. Wij mogen nooit vergeten dat cliënten mensen zijn. Soms hebben ze gewoon een knuffel nodig. We moeten daar als zorg een gezond en professioneel evenwicht in vinden.”
Van achterkant naar voordeur
In 2007 kiest Petra bewust voor iets nieuws: manager bedrijfsvoering bij Bureau 24-uurszorg. “Doe eens gek bedacht ik toen. Ga iets doen waar je geen verstand van hebt.” Onder Bureau 24-uurszorg valt de crisisdienst, spoedpoli, politie programma, diensthoofden opname bureau. Zelf draait ze ook volop mee. “Wanneer spreek je anders nog cliënten? Eigenlijk ging ik van de achterkant van de zorgketen naar de voordeur.”
Later volgt KCAP (Klinisch Centrum Acute Psychiatrie), waar ze zich al snel thuis voelt. “Een kliniek is een kliniek. Teams hebben hetzelfde nodig: aandacht, gezien worden, goede opvang na agressie en goed gefaciliteerd worden in je werk.” Als vrouw op een stoere afdeling vormt ze een tegenwicht. “Ik ben twee koppen groot, heb een zachte g, en vraag wel eens ‘wil je een knuffel?’ Dat haalt soms de spanning eraf.”
Ik ben twee koppen groot, heb een zachte g,
en vraag wel eens ‘wil je een knuffel?'
DCT-team: bundeling van kennis
Nu is ze manager bedrijfsvoering van het DCT-team. Een nieuwe afdeling met een nieuw team voor consultatie en indicatie. Dit team heeft expertise in dialectische gedragstherapie (DGT), crisismanagement en traumabehandeling. Hier kan heel PG een beroep op doen. Het DCT-team zit op de locatie waar eerst het CIB gehuisvest was.
Trots en wijsheid
Petra is trots op wat ze heeft neergezet: de ontwikkeling van het LIB, de cultuurverandering op KCAP en haar rol in opvang na ingrijpende incidenten. “Als ik dingen zie die niet kloppen dan vind ik dat ik daar wat aan moet doen. Ik zeg dan bijna altijd ja als ik gevraagd word.”
Parnassia weet ook wat ze aan Petra heeft. “Je kunt altijd zeggen wat je vindt. Ik ben niet dwars om dwars te zijn, maar wel voor een hoger doel. En voor duidelijkheid. En als er een besluit ligt, dan handel ik ook daar naar.”
Ze is ook dankbaar en trots dat ze de gelegenheid heeft gekregen om training te geven in Oekraïne en actief is op een Parnassia locatie voor Oekraïense vluchtelingen. “Dat geeft veel voldoening.” En wordt gewaardeerd. Ze heeft er vorig jaar zelfs een lintje voor gehad.
“Ik ben niet dwars om dwars te zijn,
maar wel voor een hoger doel.”
Wat wil ze jonge collega’s meegeven?
“Kijk zonder oordeel. Wees echt aanwezig. Niet alleen in de ruimte, maar met oprechte interesse, nieuwsgierig zijn naar de ander.” En ook “Geloof niet alles wat oudere collega’s zeggen. En dan bedoel ik, wat eerst niet lukte, kan nu wel werken.”
Maak tijd voor een cliënt is een andere tip van haar. Als iemand zegt ‘kan ik je even spreken’ of ‘ik heb een klacht’, dan plant ze een uur in. Dat bespaart later juist tijd. “Het gaat vaak niet om het probleem, maar om gehoord worden. Mensen die zich niet gehoord voelen komen vaker terug. ” Petra gelooft daar heilig in. En misschien is dat wel het geheim van 40 jaar werken bij Parnassia: echte aandacht, trouw aan jezelf en altijd blijven staan voor goede zorg.